Συζητήσεις στο Forum

  • Εκτύπωση

Διαβάζοντας πολλές συζητήσεις σε άρθρα, διακρίνουμε δύο κατηγορίες συνομιλιών.

Η πρώτη (και πραγματικά πολύτιμη και χρήσιμη) είναι εκείνη που κάποιος αναφέρει ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει και πολλές απαντήσεις προσπαθούν να τον βοηθήσουν. και πολύ συχνά το καταφέρνουν. Είναι η μία όψη του Έλληνα, αυτή που είναι θαυμαστή, το μεγάλο καλό της φυλής μας. Το "φιλότιμο", το 'Κέφι" και η διάθεση να βοηθήσουμε κάποιον που ζητά βοήθεια. Πολλές από αυτές τις έννοιες δεν έχουν μετάφραση σε άλλες γλώσσες και δεν είναι ο πλούτος της γλώσσας μας που το έχει δημιουργήσει αυτό, αλλά η μοναδικότητα της πρακτικής λειτουργίας αυτού που νοιώθουμε. Αν άλλοι λαοί λειτουργούσαν σύμφωνα με αυτά, σίγουρα κάπως θα τα είχαν ονομάσει.

Η δεύτερη είναι κάτι πολύ διαφορετικό, είναι η άρνηση, ο εγωισμός, το συμφέρον, ο ατομισμός, η προσπάθεια επιβολής της άποψης μας. Είναι η άλλη όψη της φυλής μας. Είναι αυτή που μας ταλαιπώρησε και μας ταλαιπωρεί, ειδικά στη νεότερη ιστορία μας (πολύ περισσότερο στη πρόσφατη ιστορία).

Είναι αυτή ο όψη του χαρακτήρα ΜΑΣ (και εμού) που αν καταφέρουμε και την διαφοροποιήσουμε λίγο, πάνω στα ίδια δεδομένα της, μπορεί να γίνει το θαύμα.

Μη ξεχνάμε πως σ αυτή το μικρό κλασσικό δείγμα των φίλων που συμμετέχουν εδώ, αντικατοπτρίζεται όλη η κοινωνία μας.

Αξιοσημείωτο είναι πως είμαστε εμείς οι ίδιοι που λειτουργούμε ΚΑΙ με τους δύο τρόπους. Δεν είναι τα "καλά" παιδιά στη πρώτη κατηγορία και τα "κακά" στη δεύτερη.

Είναι χαρακτηριστικό μας σα ράτσα ο ατομισμός. Μας το καταμαρτυρούν όλοι όσοι έχουν διαβάσει την ιστορία μας, όσοι μας έχουν ζήσει σα κοινωνία.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΥΚΟΛΟ Ν ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΥΤΟ, 2500-3000 χρόνια ιστορία το λένε αυτό. Δεν έχουν πράξη τα ευχολόγια. Το νόημα της αγάπης δεν υπάρχει μονάχα κάθε Χριστούγεννα, αλλά πρέπει να είναι μια καθημερινότητα.

ΤΙ ΙΣΩΣ ΜΠΟΡΕΙ Ν ΑΛΛΑΞΕΙ.

Διατηρώντας τον ατομισμό μας ακέραιο, να δούμε πως αυτός κερδίζει τελικά περισσότερο, λειτουργώντας μεμονωμένα και αρνητικά εμμένοντας στην (όποια) άποψη μας ..... ή αναζητώντας το καλύτερο μέσα από κάτι κοινό?

Είναι διαπιστωμένο πως οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν κατάφεραν πολλά. Είναι διαπιστωμένο πως η θετική σκέψη, αυτή που βλέπει ένα πρόβλημα σε (όποια) συνεργασία και καταθέτει προτάσεις επίλυσης και όχι άρνηση, λόγω του προβλήματος, θα βγάλει κάτι καλό.

Παράδειγμα και μόνο,

 η συνεργασία μας για μια κοινή αγορά καυσίμου έχει πολλά προβλήματα. Άλλος θέλει καλό (αλλά ακριβότερο), άλλος μέτριο αλλά φτηνότερο, άλλος δεν έχει χρήματα για μεγάλες αγορές (αν και καταλαβαίνει πως θα τον συνέφερε), άλλος φοβάται τους εμπόρους, μήπως αισχροκερδήσουν, άλλος... οτιδήποτε.

Όλα αυτά καταλήγουν τελικά (συνήθως) σε μια άρνηση.

Ας πούμε ότι εγώ είμαι ένα έμπορος καύσιμου, που περιμένω σα "κοράκι" να βρω "πελατάκια".

 ΣΑΣ ΘΕΛΩ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΠΕΛΑΤΕΣ. Μπορώ λοιπόν (ενδεχομένως) να φέρω 2-3 είδη πελλετ για κάθε βαλάντιο.  ΘΕΛΩ όμως κι αυτούς που δεν έχουν το χρήμα άμεσα. Θα το δώσουν όμως θέλουν δε θέλουν σε 5-6 μήνες για ν αγοράσουν και θα με προτιμήσουν αν τους δίνω τη λιανική, σαν μεγάλη παραγγελία.

Τον ένα μεμονωμένο δεν το χρειάζομαι, αλλά 1000-2000 μαζί τους θέλω.

ΑΝ αυτοί οι πολλοί βάλουν προτάσεις που λύνουν κάπως το πρόβλημα της έλλειψης ρευστότητας, αλλά μου λείπει και μένα το ρευστό για ν αγοράσω τις ποσότητες τους, μπορεί, αν και γω σκεφτώ "ατομικά" για να κερδίσω, να ψάξω να βρω κάποιους άλλους εμπόρους που όλοι μαζί θα μπορέσουμε να το κάνουμε. 

Δεν είναι πρόταση αυτή.

Είναι απλά ένα παράδειγμα για το πως ο ατομισμός και το "εγώ" μπορεί να είναι καλύτερο για μένα τον ίδιο μέσα από το "εμείς". Είναι απλά η κατανόηση κάτι τόσο απλού μεν, δύσκολου όμως να λειτουργήσει.

Στην ιστορία το μεγάλο ψάρι έφαγε πάντα το μικρό. Τυχόν παραδείγματα περί του αντιθέτου δεν αποτέλεσαν ποτέ τον κανόνα. Το μεγάλο συμφέρον πάντα κατάπιε απλούς ανθρώπους, ο μεγάλος έμπορος έφαγε τον μικρό.  Όταν αυτά έφτασαν σε ακραία σημεία έγιναν επαναστάσεις και μετά οι επαναστάτες έγιναν συνήθως τα αφεντικά και έπραξαν τα ίδια.

 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ. Το λένε οι ξένοι αυτό για μας. Μπορούμε να κάνουμε πολλά, όλοι το λέμε, αλλά δύσκολα το υλοποιούμε. Έχουμε μεγάλα λόγια, μικρές πράξεις τα τελευταία χρόνια.

Ας προσπαθήσουμε να είμαστε θετικοί, να βάζουμε προτάσεις στα προβλήματα για επίλυση τους κι όχι άρνηση. Ν αναγνωρίζουμε τον καλύτερο, αυτός θα κάνει καλύτερα και για μας κάτι. ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝ.

Ας προσπαθήσουμε να μην ξεχωρίζουμε μικρές λεπτομέρειες, δέντρα μέσα στο δάσος. και να δίνουμε υπερβολική σημασία σ αυτά, δημιουργώντας τελικά άρνηση. Ας το κάνουμε παντού, στη δουλειά μας, στη ζωή μας, στις σχέσεις μας. Έχουμε πραγματικά μια μεγάλη ικανότητα να δημιουργούμε μεγαλεία, όταν συνεργαζόμαστε.

Το καλύτερο "εγώ" πραγματικά λειτο

Είμαστε ένα μικρό φόρουμ. Νοιώθω ζεστά αποτελώντας μέλος του και χαίρομαι να λέω πως συμμετέχω εδώ. Δεν κατηγορώ απολύτως κανένα φίλο με τα γραφόμενα μου, καθώς πρώτα θα έπρεπε να κατηγορήσω τον εαυτό μου. Γράφω αυτά που αντιλαμβάνομαι, αυτά που η εξέλιξη της ζωής μας με αναγκάζει να προβληματίζομαι. Δεν λειτούργησα υποδειγματικά, δεν είμαι ο "σωστός". Προσπαθώ να μάθω από τα λάθη μου, προσπαθώ ν αλλάξω και βλέπω πόσο δύσκολο είναι. Όμως πρέπει να το κάνω, πρέπει να το κάνουμε όλοι. Μικρά βήματα, πιό εύκολα, παρά μεγάλες αλλαγές. Ίσως δε γνωρίζουμε και πως να διαχειριστούμε απότομες και μεγάλες αλλαγές, ίσως μας οδηγήσουν σε νέα μεγάλα λάθη.

Μακάρι στις δύσκολες γιορτές που μας έρχονται, να βρει καθένας κουράγιο και δύναμη, μέσα από τις προσωπικές του δυσκολίες , να ζήσει όσο πιο ζεστά γίνεται.