Κοινότητα
Postit
Τα μέλη μας
Blog
Forum
Ανακοινώσεις
Κλείσιμο

energeiakotzaki.gr

Στις μέρες που ολοι περιμένουμε

     

  Για δεύτερη φορά μέσα σε τρεις μέρες, η περιφερειακή οδός της Θεσσαλονίκης έκλεισε από μποτιλιάρισμα, καθώς στο ίδιο σημείο, νερά στο δρόμο πάγωσαν και τρία αυτοκίνητα καρφώθηκαν στις μπαριέρες, ευτυχώς χωρίς θύματα και τη δεύτερη φορά.

       Για δεύτερη φορά σε τρεις μέρες καθυστερήσαμε σαράντα πέντε λεπτά στη δουλειά μας, όχι με δικιά μας υπαιτιότητα.

       Χιλιάδες εργατοώρες χαμένες (δεν ήμασταν οι μοναδικοί μποτιλιαρισμένοι) και κάποιες χιλιάδες ευρώ σε υλικές ζημιές στα αυτοκίνητα το αποτέλεσμα.

       Στην παραπάνω από ώρα διαδρομή, γνωστό «ράδιο…..» μας ενημέρωνε καταγγέλλοντας τα πάντα, κάθε αρμόδιο, παροτρύνοντας αυτούς που έπαθαν ζημιά στα αυτοκίνητα τους, να μηνύσουν το Δημόσιο, χρησιμοποιώντας τη μαγνητοφωνημένη εκπομπή ως αποδεικτικό στοιχείο για να δικαιωθούν.

       Σύμφωνα με καταγγελία της τροχαίας στο εν λόγω ράδιο, αυτή ενημέρωσε την αρμόδια υπηρεσία, και η απάντηση που δόθηκε ήταν πως «πιάνουν δουλειά στις 7 το πρωί!!!!»

     Σύμφωνα με (επίσης) καταγγελία, δηλώθηκε πως κάποιο βουλωμένο ρείθρο, από το οποίο αποχετεύονται τα νερά του οικισμού από πάνω, είναι η αιτία του κακού.

     Στην εκπομπή παρενέβη ο «καθ όλα αρμόδιος» αντιπεριφερειάρχης , ο οποίος δηλώνοντας πως είναι ο απολύτως αρμόδιος που θα έπρεπε να έχει ενημερωθεί, ουδεμία ενημέρωση από τη τροχαία είχε. Κατήγγειλε τη τροχαία γιατί δεν τον πήραν ένα τηλέφωνο!!!! Η τροχαία απάντησε πως δεν είναι υποχρέωση της να τον ενημερώσει, αλλά να παρέμβει εκεί όπου χρειάζεται και πως αυτό έπρεπε να το κάνει ο υπάλληλος που απάντησε πως πιάνει δουλειά στις 7 το πρωί. Φέρεται να δήλωσε μάλιστα πως θα προσφύγει στον εισαγγελέα (η τροχαία)

      Ο δημοσιογράφος ρώτησε τον αντι- περιφερειάρχη, αν είχε ενημερωθεί προ τριημέρου για το προηγούμενο ολόιδιο ατύχημα και εκείνος είπε πως κάτι άκουσε , αλλά και πως και τότε κανείς δε τον πήρε τηλέφωνο.

     Μα καλά (ρώτησε ο δημοσιογράφος) αφού το ακούσατε, γιατί δε κάνατε κάτι?????

     Δηλαδή (απάντησε) για κάθε ατύχημα που γίνεται κάθε μέρα στη περιφερειακή πρέπει να τρέχουμε να δούμε τι συμβαίνει???

     Ο δημοσιογράφος εξήρε την αυταπάρνηση δύο αστυνομικών που μέσα στο κρύο έριχναν αλάτι (οι δύο τους) στο σημείο, που πήγαν και δανείστηκαν από την Εγνατία οδό (ιδιωτική επιχείρηση) στο Δερβένι, όταν ο αντι-περιφερειάρχης δήλωσε πως στο Ωραιόκαστρο η υπηρεσία την οποία εποπτεύει, έχει αλάτι να φάνε κι οι κότες και «ΚΑΚΩΣ» η τροχαία πήγε αλλού να δανειστεί.

     Ακόμα σημαντικότερο, σε επίπεδο ηρωισμού και μεταλλίου, η αναφορά πως αστυνομικοί έξυναν το δρόμο με ΣΠΑΤΟΥΛΑ για να καθαρίζουν το πάγο!!!!!!!!!

 

 

«Κάθε λαός είναι άξιος εκείνων που τον κυβερνούν»

«Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος, από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι»

«όσοι αδιαφορούν για τα κοινά, είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους πολύ κατώτερους τους»

                                                                                   (Πλάτων)

 

     Οι παθόντες που τράκαραν, θα στραφούν «κατά παντός υπευθύνου».

     Η τροχαία θα στραφεί «κατά παντός υπευθύνου»

     Το «ράδιο» θα συνηγορήσει" κατά παντός υπευθύνου."

     Ο «αντιπεριφερειάρχης» θα στραφεί κατά παντός υπεύθυνου.

     Ο περιφερειάρχης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο «παντός υπεύθυνος» καθώς λεφτά δεν υπάρχουν και φταίει το κράτος κι η παλιοκατάσταση.

     Κανείς μα κανείς απολύτως, δεν κατέθεσε μία ελάχιστη πρόταση για το πώς (και με τη δική του συνδρομή) θα οργανωθεί κάτι σ αυτή τη κατάσταση, ώστε να παράγεται ένα ελάχιστο αποτέλεσμα, κάτι περισσότερο να λειτουργεί στη πράξη.

     Όλοι οι καθ όλα αρμόδιοι, καθίστανται τελικά αναρμόδιοι και κάποιος δικαστής κάποια στιγμή, θα κληθεί να γνωματεύσει για το ποιος πρέπει να τιμωρηθεί (αν πρέπει…)

   Όμως κανένας δικαστής δε μπορεί να κάνει κάτι ώστε να μη συμβαίνουν τέτοιες καταστάσεις. Κανένας δικαστής δε μπορεί να βάλει μια στοιχειώδη λογική σε καθέναν από τους εμπλεκόμενους, ώστε κάτι ν αρχίσει να λειτουργεί καλύτερα και αποδοτικότερα. Μετά από χρόνια προανακρίσεων, σελίδες δικογραφίας, που καθένας θα ισχυρίζεται πως δεν έχει ευθύνη, και εφέσεις επί εφέσεων, τότε που κανείς δε θα θυμάται τίποτα από αυτά, η υπόθεση θα κλείσει με το μοναδικό τρόπο που δε θα πρεπε.

ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΥΘΥΝΗ.

Οι περισσότεροι μπορεί να ναι στη σύνταξη, να χουν πεθάνει, και μεις να ψάχνουμε «τις έφταιξε????»

     Ο δημοσιογράφος μπορεί να χει γίνει πολιτικός, καθώς σε θέση δικαστού επιρρίπτει (χωρίς να το εννοεί) ευθύνες κατά παντός υπευθύνου, χωρίς φυσικά καμία δικιά του ευθύνη, έστω εκείνη την ελάχιστη αυτών που λέγει και πράττει

.

     Εκτός από τα νεύρα όλων εκείνων που ενεπλάκησαν σ αυτή τη πολύωρη καθυστέρηση, που τα ώθησε στο έπακρο του εκνευρισμού με τα λεγόμενα του, χωρίς στην ουσία να προτείνει τίποτα, επιβραβεύοντας τακτικές να ξύνουμε παγωμένους δρόμους με κουταλάκια, χωρίς φυσικά ο σταθμός να τον στείλει να κάνει το ίδιο, προσπαθώντας να δώσει λύση στο κόσμο, ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Το να βγάζεις τη στιγμή της κρίσης τους υπεύθυνους στον αέρα, για να κάνεις το ρεπορτάζ σου που θ ανεβάσει την ακροαματικότητα σου, δεν αποτελεί συνεισφορά στο κοινό καλό. Το να έχεις ξαφνικά άποψη για όλα, να δημιουργείς αίσθηση ευθυνών από το «πουθενά», μέσα σε μία νύχτα, μονάχα προσόν υπευθυνότητας δεν είναι. Καλώς ρώτησε τον αντιπεριφειάρχη «αν άκουσε κάτι» για το μόλις πριν 3 μέρες θέμα. Ο ίδιος αναρωτήθηκε αν τα (πόσα χρόνια άραγε) ασκεί τη δημοσιογραφία, άκουσε κάτι?? Αν έκανε κάτι γι αυτό να λυθεί???

     Δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένα πρόσωπα που δεν γνωρίζω. Γνωρίζω όμως πως δεκαετίες τώρα, όλοι γνωρίζουν, οι καταγγελίες πάνε κι έρχονται, από αυτούς που σαν αντιπολίτευση καταγγέλλουν τα πάντα, ώστε αμέσως μετά ως εκτελεστική εξουσία να διακηρύσσουν πως απαλλάσσονται των ευθυνών να πράξουν.

     Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά αφορούν τον απλό κόσμο, αυτόν που πάντα πληρώνει τις λάθος πολιτικές. Το χειρότερο είναι πως αυτός ο κόσμος, χωρισμένος ταξικά, επαγγελματικά, θρησκευτικά, πολιτικά, αθλητικά, αλληλοκαταγγέλλεται, καταγγέλλοντας πλέον τους πάντες, εκτός ποτέ από τον ίδιο τον εαυτό του.

     Καταγγελία μπορεί να είναι και μόνο η απάθεια με την οποία πρακτικά αντιμετωπίζουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Περιμένοντας το «κάτι μεγάλο» που θ ανατρέψει τα «πάντα» και θα γυρίζουμε στις πρότερες ζωές μας, αδυνατούμε να καταλάβουμε πως προσπαθώντας για μικρές, ευκολότερες αλλαγές, θα βρούμε όλοι μαζί κουράγιο και δύναμη, να κάνουμε βήματα μπροστά.

     Όλοι δηλώνουμε πως πρέπει ν αλλάξουμε, αλλά θεωρούμε πως αλλαγή είναι να ξοδεύουμε λιγότερα, να αγοράζουμε φτηνότερα, να μετράμε πόσο ρεύμα καίμε, πόσα δίνουμε για πετρέλαιο και τι μας συμφέρει.

     ΔΕΝ είναι «αλλαγή» αυτό που μας επιβάλλεται με μειωμένους μισθούς, έσοδα και αυξημένα όλα τα έξοδα στη ζωή μας. Αυτός είναι «λογικός» (έως κάποιο σημείο) εξαναγκασμός.

     Αλλαγή είναι να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε σε μια κοινή προσπάθεια για κάτι «κοινά» καλύτερο.

     Αλλαγή είναι να ξεφύγουμε από τη νοοτροπία που έχουμε όλοι δεκαετίες τώρα. Να ξεφύγουμε από τον ατομισμό καθενός που απαιτεί ν αλλάξουν τα πάντα, όλοι, εκτός φυσικά από κείνον.

     Όποιος πιστεύει πως είναι εύκολο να γίνει, χωρίς κανείς ποτέ να προτείνει λύσεις στα προβλήματα, παρά μονάχα καταγγέλλοντας τα και απαιτώντας λύσεις που ούτε ο ίδιος δε βλέπει… απλά απατάται. Το μαγικό υπάρχει στο καθένα μας ατομικά κι όλους μας μαζί. Το μαγικό λέει πως το «καλό μου» βρίσκεται στο «καλό μας» Το μαγικό ζητάει ν αναγνωρίζουμε τον καλύτερο που έχει ταυτόχρονα και διάθεση να προσφέρει, να δουλέψει, να τον βάλουμε επικεφαλής, να τον ανταμείψουμε όπως του πρέπει, να πειθαρχήσουμε σε κοινά σωστές αποφάσεις και να πάμε μπροστά. Κι αυτά βήμα βήμα.

     Μπορεί να ζητιέται να γίνουν «όλα», τώρα. Όμως δε πρόκειται, δε μπορεί δεν είναι εφικτό. Αυτό το ολοκληρωτικά «καλό» από το ολοκληρωτικά «κακό» απότομα και με τη μια, εφικτό δεν είναι.

     Είναι παράλογο σε κάθε συζήτηση ν ακούς καθένα ν αναφέρει με τόση ευκολία όλα όσα φταίνε, χωρίς ποτέ να αναγνωρίζει το προσωπικό του λάθος και τη δική του αλλαγή σε σχέση μ αυτό.

Ακόμα κι η απλή εφαρμογή των νόμων έχει καταντήσει δύσκολη, έως αδύνατη στο τόπο μας. Δεν είναι μονάχα οι δικαστικοί και οι νομοθέτες καθ όλα αρμόδιοι γι αυτό. Οι νόμοι καλοί είναι. Η ΜΗ εφαρμογή τους είναι η πράξη και το κακό. Βάζουμε όλοι το χέρι μας σ αυτό, με την αδυναμία μας να δεχθούμε κάθε ποινή για τα λάθη μας. Συχνά δεν αναγνωρίζουμε καν ότι κάναμε λάθος, ή κι αν κάναμε δεν είναι και κάτι σοβαρό βρε αδελφέ…..

Αυτό οδηγεί πάντα στην επανάληψη.

Αυτό οδηγεί τα παιδιά μας να μαθαίνουν λάθος από τις πράξεις μας, καθώς αυτές μονάχα μετράνε σα παράδειγμα γι αυτά.

Αυτό θα επιτρέπει σ όλους αυτούς τους καθ έξι αναρμόδιους που έχουν στα χέρια τους τις αποφάσεις για τις ζωές μας, να καταγγέλλουν ο ένας τον άλλο, καταφέρνοντας έτσι να είναι μπροστά, χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα.

Ο γιωργάκης, ο κωστάκης, ο νικολάκης.. ο κάθε ……ακης, εκλέχθηκε νόμιμα από τον Ελληνικό λαό. Δεν είναι αλλαγή η διαφορετική ψήφος.

Αλλαγή είναι στο τι περιμένουμε από τους εκλεγμένους, πόσο ενδιαφέρεται καθένας μας γι αυτά που κάνουν ή δεν κάνουν.

Αλλαγή είναι να καταλάβουμε, ότι δεν είναι δικαίωμα μας να απαιτούμε, να ζούμε με το καλύτερα αμειβόμενο τρόπο και τη λιγοστή έως ανύπαρκτη προσφορά εργασίας.

Αλλαγή είναι να αναγνωρίζουμε το δικαίωμα του περισσότερο και καλύτερα εργαζόμενου, να απολαμβάνει (όσο η ενασχόληση του επιτρέπει) καλύτερα.

Αλλαγή είναι η υποχρέωση μας να απαιτούμε να εφαρμόζονται οι νόμοι, να είμαστε εμείς πρώτοι τιμητές και τηρητές των νόμων.

Αλλαγή είναι να ζητάμε ΟΛΟΙ να αποδίδουν αυτό για το οποίο αμείβονται, φροντίζοντας πρώτα εμείς να το κάνουμε.

Αλλαγή είναι να απαιτήσουμε να έχουμε αντικείμενο εργασίας, να δηλώνουμε (όταν συμβαίνει) πως δεν «τιμάμε» την αμοιβή μας. Δε χρειάζεται να υπάρχουν προϊστάμενοι και χωροφύλακες γι αυτό. Μαζί με το δικαίωμα μας για εργασία, είναι και υποχρέωση μας να είμαστε σωστοί απέναντι σ αυτό.

 

Αν κάποια στιγμή καταφέρουμε κάτι παραπάνω σ αυτές τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στον εαυτό μας πρώτα, τότε σίγουρα οι άνθρωποι που θα κυβερνούν θα είναι διαφορετικοί, και θα προασπίζονται έναντι οποιασδήποτε τρόικας, το συμφέρον του λαού τους.

Έχουμε ελάχιστα (δυστυχώς) παραδείγματα των επιτευγμάτων του λαού μας όταν λειτούργησε κοινά.

Έχουμε δυστυχώς τα περισσότερα που δείχνουν τη διχόνοια, ως κύριο χαρακτηριστικό της φυλής μας, με ανάλογες πάντοτε καταστροφές.

          

              Ζούμε μια κατάσταση πολέμου και εξαθλίωσης του λαού μας τα τελευταία χρόνια. Μικρές μεμονωμένες κινήσεις, δυστυχώς αν και επικροτούνται φυσικά, δε τυγχάνουν μαζικότητας όπως θα πρεπε.

Κανείς δε τολμά να πει πως η «επόμενη» μέρα για τους περισσότερους δε θα είναι η ίδια. Κανείς δε τολμά να αντιληφθεί πραγματικά τα λάθη που έκανε και ν αποφασίσει να κάνει πραγματικές τομές στη νοοτροπία του.

Η οικονομική συρίκνωση και καταστροφή πολλών, δεν σημαίνει τέλος. Μπορεί να σημαίνει προσπάθεια ξανά..... 

Δεν είναι εύκολο κι όποιος το ισχυριστεί, απλά δε γνωρίζει την ανθρώπινη φύση. Όμως πρέπει να γίνει, απλά γιατί δεν ήρθαμε σ αυτή τη ζωή για να υπηρετούμε με τη ζωή μας νούμερα και αριθμούς, αλλά για προσφέρουμε στον εαυτό μας και στους άλλους μαζί μας, μια ουσιαστική ζωή, με αξίες και δεδομένα που θα μας ικανοποιούν πραγματικά, χωρίς να χρειαζόμαστε διαρκώς παραπάνω.