Κοινότητα
Postit
Τα μέλη μας
Blog
Forum
Ανακοινώσεις
Κλείσιμο

energeiakotzaki.gr

Ελλάδα Ωρα Μηδέν.

Πάνε δύο χρόνια τώρα, αν και πάνε άλλα σαράντα κοντά από τη μεταπολίτευση, που η δικιά μας γενιά των πρώτων- δεύτερων .. ηντα οδηγεί αυτό το τόπο.

Φτάσαμε στο σημείο μηδέν. Όλοι καταλαβαίνουν πως η επόμενη μέρα δε θα είναι ίδια, αλλά κανείς δε μπορεί να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει πως ακριβώς θα είναι η ζωή μας, με μισθούς Κίνας.. άντε καλύτερα Βουλγαρίας.. κι όλοι βέβαια ευχόμαστε… απλά λίγο χαμηλότερα από σήμερα… και βλέπουμε για το καλύτερο.

Μπορούμε ν ανταλλάσσουμε απόψεις, ατέλειωτες για το ποιος φταίει. Όμως μάλλον δεν είναι η στιγμή γι αυτό. Ίσως είναι η ώρα ν αντιδράσουμε, να πάρουμε αποφάσεις και άμεσα να ξεκινήσουμε με πράξεις και έργα για την επόμενη ώρα. Ο χρόνος προχωρά, μαζί του κι η ζωή μας και κάθε στιγμή που χάνεται είναι μια χαμένη στιγμή ζωής.

Η στιγμή καταλογισμού ευθυνών πρέπει και θα ναι μετά. Τώρα πνιγόμαστε και δε ψάχνουμε ποιος φταίει. Όχι μονάχα αυτό τουλάχιστον  Σημασία έχει να δούμε τα λάθη, να μη ξαναγίνουν.

Χρειάζεται ίσως να βάλουμε σε κάποια σκέψη τη στάση μας και τη συμπεριφορά μας γενικά αλλά και ίσως ειδικά αυτή τη περίοδο της κρίσης.

ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ν αγοράσω Ελληνικό προιόν, με μεροκάματο Έλληνα εργάτη (κι όχι Βούλγαρου), με υπηρεσία Έλληνα (κι όχι ανατολικού).... ΓΙΑΤΙ αν μόνο αυτοί, με τις ασυναγώνιστου κόστους υπηρεσίες τους πουλάνε και προσφέρουν... σε λίγο δε θα μπορούμε ούτε μείς οι ίδιοι ν αγοράσουμε τα δικά τους.

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ Η ΤΡΟΙΚΑ... ούτε και συμφωνώ να γυρίζουμε 30-40 χρόνια πίσω.. κι αν κάποιος φίλος έχει αυτή την άποψη... ας κοστολογήσει και πόσα αναλογικά πρέπει να αμείβεται κείνος για την εργασία του, ώστε να καθορίσει των υπολοίπων.

Όμως απαιτώ από τον αδελφό Έλληνα επιχειρηματία, να είναι όσο πιο ξεκάθαρα ορθολογικός μπορεί ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ να μου πουλήσει έντιμο προϊόν, σωστό, αντίστοιχο του λογικού κόστους που θα με χρεώσει.

Απαιτώ τον Έλληνα επιχειρηματία να ψάξει να βρει τρόπο ν ανταγωνιστεί τον ξένο. Όσοι μπορούν.

Ας απαντήσει κάποιος ειδικός, πόσο κοστίζει πραγματικά ένα Ελληνικό προιόν , με Ελληνικές αμοιβές εργασίας?? Πόσο επηρεάζει τη τελική τιμή αυτό?? Και τελικά που θέλει να το πουλήσει?? Στη Γερμανία? Με τιμή Βουλγάρικου? Κι ο Γερμανός το αυτοκίνητο που παράγει που θέλει να το πουλήσει? Να συναγωνιστεί ποιο μεροκάματο??

Κι όμως ο Γερμανός το πουλάει. Όχι σε σχέση με το Κινέζικο, αλλά με τον «αέρα» του καλύτερου. Και πουλάει.

Κάθε πράγμα έχει τον κόσμο που απευθύνεται. Πρέπει να βρούμε αυτό που μπορούμε εμείς. Αν το προιόν μας έχει τη ποιότητα του φτηνότερου, ή τη τιμή του ποιοτικότερου, είναι δύσκολο να χει επιτυχία. Σκοπός είναι αν θέλουμε να παράγουμε, να βρούμε το σημείο της κλίμακας που μπορεί να επιτύχει το προιόν μας. Το ίδιο κι αν θέλουμε να κάνουμε μεταποίηση.

Όσοι πιστεύουν πως οι κοινωνία των ανθρώπων έχει αφεντικά και σκλάβους, μπορούν ν αναζητούν ευκαιρίες σκλάβων και θυμάτων αλλού.. και να ψάχνουν που θα πουλήσουν τα προϊόντα τους. Γι αυτό το δεύτερο πρέπει να γίνουμε υπεύθυνοι εμείς. Θα γίνουμε πιο υπεύθυνοι αν ενημερωνόμαστε..

ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ πως εξυπνάδα δεν είναι να απαιτούμε να αμειβόμαστε 1000 και μεις ν αγοράζουμε από αυτούς που αμείβονται ένα κομμάτι ψωμί.

Θα γυρίσει ο τροχός και θα πάμε όλοι μαζί, στο πάτο, ή στα ψηλά.

Ο Γερμανός που ζητάει σήμερα αυτά που ζητάει από το έθνος των Ελλήνων, που πηγαίνει για διακοπές στη "φτηνή" Τουρκία, ας ψάξει να πουλήσει τα πανάκριβα Γερμανικά προϊόντα του στους Τούρκους που αφήνει τα λεφτά του και κάνει ανάπτυξη. Αλλά δε θα μπορέσει. Γιατί αν η ανάπτυξη φέρει ευημερία, θα είναι ακριβή η παραγωγή εκεί, ο τουρισμός.... και θα φύγει..

Αλλά εν τω μεταξύ θα πνίγει ο ίδιος με τη θηλιά που κάνει για τους άλλους.

Δεν είναι η λογική της ζωής αυτή.

Δε χρειαζόμαστε την αρπαχτή, την ευκαιρία το εύκολο. Δε χρειάζεται να είμαστε όλοι τυχοδιώκτες ζωής, ευκολίας και απόλαυσης. Σήμερα το γνωρίζουμε όλοι καλύτερα αυτό.

Ήρθαμε να νοικιάσουμε λιγάκι γη για κάποιο λίγο διάστημα, όσο στον καθένα αναλογεί και δίνεται. Αυτό το μικρό κομμάτι μας παραχωρείται για λίγο, μετά 100 χρόνια κανείς δε θα ξέρει τίποτα για μας.

Το χρήμα δεν είναι αυτοσκοπός, δε πρέπει να ναι. Είναι μέσον που απλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ευκολύνει τη ζωή μας. Πρέπει να χρησιμοποιείται με σύνεση.

Τόσα χρόνια χάσαμε το νόημα. Έπαιξαν πολλά ρόλο σ αυτά. Διάβασα μια άποψη για τη γενιά του 60, τη γενιά του Πολυτεχνείου (στο ενήλικο ξεκίνημα της..) και το κακό που έκανε στην ίδια τελικά και στη χώρα.

Ιστορικά νομίζω πως δε φταίει μονάχα αυτή. Ανήκω σ αυτή τη γενιά και ψάχνω τα λάθη (κύρια τα δικά μου) για ένα και μόνο λόγο... να τ αναγνωρίζω, να μάθω... και να πάω παρακάτω έχοντας μάθει (όσο μπορώ και αντέχει ο εγωισμός μου) κάνοντας κάτι καλύτερο, αφήνοντας ότι καλύτερο μπορώ στα παιδιά μας.

Οι γονείς μας, είχαν την αγωνία να μας εξασφαλίσουν.. κι ασφάλεια ήταν τότε τα γράμματα και τα σπίτια, η γη. Αυτό πίστεψαν, ίσως και οι τόσες καταστροφές που έζησαν να συνετέλεσαν σ αυτό.

Στη πορεία ασφάλεια έδειξε να ναι μόνο το χρήμα, αφού αυτό κυρίως έφερε την αναγνώριση και τη καταξίωση.

Προσπάθησαν να μας προστατέψουν, προσφέροντας μας κυρίως υλική εξασφάλιση. Δε θα ξεχάσω τη μάνα μου, όταν θύμωνε μαζί μου να μου λέει.. "μια κατοχή σας χρειάζεται"... Κι όλο προσπαθούσε να έχω όσο παραπάνω.. από φαγητό, μέχρι ρούχα κι ότι άλλο.

Πιστεύω πως οι άνθρωποι της γενιάς μου, βιώσαν ανάλογα. Το πήγαμε πολύ παραπάνω. Γίναμε υπερευαίσθητοι δώσαμε στην έννοια της ζωής μια πολύ υλική αξία, που έξυπνος και καλύτερος είναι αυτός που έχει το παραπάνω.

Αλλάξαμε την αξία του καλύτερου, σε απλή κατοχή χρήματος. Το πως θα γινόταν αυτό, ο τρόπος, ακόμα κι η δυνατότητα αν υπήρχε....έπαψε να χει σημασία.

Όλοι ξεχύθηκαν σ αυτή την αναζήτηση. Κι όσο η άνεση έμπαινε στη ζωή μας, τόσο ψαχνόταν ο πιο "βολικός" τρόπος για να κερδηθεί η αξία και το νόημα της ζωής.. το χρήμα

Ξαφνικά με αυτό μπορούσες ν αγοράσεις ζωή, ν αγοράσεις ακόμα και υγεία.

Έτσι προχώρησε η επιστήμη. Πουλούσε κάθε τι που φρόντισε απατηλά συχνά να δημιουργήσει σαν ανάγκη στον άνθρωπο. Πουλούσε ευκολία στο κάθε τι και κυρίως την αίσθηση πως με τη δύναμη του χρήματος ο άνθρωπος αποκτούσε δύναμη, ακόμα και πάνω στην ίδια τη ζωή. Το χρήμα έφερε απόλαυση, αισθησιακή και προσωρινή. Δημιουργήθηκε και η αίσθηση πως "ποιότητα" ζωής είναι το μεγάλο σπίτι, το μεγάλο αμάξι, τα μεγάλα ταξίδια, και η λίγη, εύκολη δουλειά για όλα αυτά.

Το είδαμε (αν και θέλω να πιστεύω πως περνάει, έστω κι υποχρεωτικά) στη δικιά μας κοινωνία, στη χώρα μας, σε μας τους ίδιους, πολύ έντονα τα τελευταία 20-30 χρόνια.

Πολλοί, περισσότεροι απ όσοι θα πρεπε μπήκαν σ αυτή τη λογική. Οι άρχοντες το «φρόντισαν» αυτό, για να κάνουν καλύτερα κι ασφαλέστερα τη δική τους δουλειά, αυτή που στην ουσία τους ζητούσαμε εμείς να κάνουν.

Το χουν αναγνωρίσει κι οι ίδιοι πλέον, συχνά ως κριτική κάθαρσης. Το χουμε καταλάβει και μεις.

Η δουλειά του εργάτη υποκοστολογήθηκε.. κι η δουλειά του αεριτζή που την χρησιμοποιούσε, καρπώθηκε το κόπο. Κι η λαμογιά ήταν η παράνομη έκφραση της.

Η ΜΕΤΑ...(ποίηση- πώληση-φορά_στροφή....) απέκτησαν άλλη διάσταση. Ένας παράγει στο δυτικό κόσμο.. και καμιά 20αριά ζουν απ αυτό. Ποιά είναι η πραγματική παραγωγή στις τεράστιες πόλεις??? Τι παραγωγή έχει το Λονδίνο, η Ν.Υ, το Τόκιο, η Κων/πολη, το Πεκίνο, η Αθήνα??? Πόσοι άνθρωποι στο Δυτικό κόσμο ασχολούνται με τη πρωτογενή παραγωγή?? Κι τελικά πόσοι το κάνουν αυτό στην Ελλάδα???? Κι όμως, ξέρουμε να λέμε πολλά. Ίσως γιατί χάσαμε το νόημα..

Η χώρα μας, ο λαός μας, έφτασε σ ένα σημείο μηδέν. Κι όσοι δεν έφτασαν (οικονομικά) ακόμα.. θα φτάσουν. Η ζωή μας γέμισε ανασφάλεια, άγχος για την απλή επιβίωση. Για πάρα πολύ κόσμο, είναι ήδη ένα γεγονός.

Πρέπει να καταλάβουμε πως πίσω, εκεί που μάθαμε πως μπορούσαμε να μαστε, δε θα γυρίσουμε. Η δική μας γενιά σίγουρα όχι. Τα παιδιά μας, μπορεί να ξεκινήσουν να δημιουργούν έναν ανάλογο κύκλο ζωής με το δικό μας. Αλλά δε θα ναι καλό, θα ναι μια νέα ουτοπία.

Το σίγουρο είναι πως θέλει δουλειά, αλλαγή νοοτροπίας, να πιστέψουμε πως τίποτα δε χαρίζεται. Να συνειδητοποιήσουμε πως μπροστά πρέπει να ναι ο καλύτερος, ο ικανότερος κι αυτός που έχει τη δυνατότητα να ξέρει. Πρέπει να καταλάβουμε πως οι γενικές αποφάσεις που παίρνονται για όλους, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΔΥΝΑΤΟΝ, σε κάθε επίπεδο.

Δε μπορεί να υπάρχει μόνο η δικιά μας ανάγκη. Ίσως μετά από πολλά χρόνια μας δίνεται η ευκαιρία να καταλάβουμε πως το κοινό ΚΑΙ ΜΟΝΟ καλό, είναι και ατομικό μας.

Ευκαιρία γιατί ίσως μπορούμε να καταλάβουμε πως η δυστυχία γύρω μας, αυτή που ξέρουμε, βλέπουμε κι ανασαίνουμε, είναι και δυστυχία δική μας. Ελάχιστοι μπορούν να πουν πως δε τους αγγίζει.

Η αγωνία για το πως θα μπορέσουμε να διακρατήσουμε τα κεκτημένα, τα πλούτη και τα υλικά μας, μπορεί να μας βοηθήσει ν αντιδράσουμε θετικά και δημιουργικά, αλλά πολύ φοβάμαι πως μάλλον θα μας οδηγήσει να ψάξουμε για μπαλώματα, προσωρινά και ύποπτα συχνά, που απλά ίσως αποτρέψουν για λίγο το τελικό ναυάγιο.

Δεν υποστηρίζω το μηδενισμό, αλλά την ανάγκη γι αλλαγή καθενός μας προσωπικά, από τα μικρά πράγματα, τα καθημερινά, τη μη ανοχή όλων αυτών που ξέρουμε πως δε πρέπει να συμβαίνουν, σε κάθε επίπεδο.

Ας μη φανταζόμαστε σαν διάθεση για δουλειά ένα φτυάρι στο χέρι, ιδρώτα και κούραση. Δεν είναι εύκολο για το δημόσιο υπάλληλο (π.χ) να γίνει αγρότης ή οικοδόμος.

Μπορεί απλά να ναι υπευθυνότητα και τιμή γι αυτό που καθένας κάνει. Μπορεί καθένας ν αναζητήσει να τιμήσει το μισθό του, το έσοδο του Μη περιμένουμε να δούμε από τους υπεύθυνους όλες τις αλλαγές, να μας επιβάλουν το σωστό, αυτό που οι περισσότεροι ξέρουμε.

Τις πραγματικές αξίες όλοι τις γνωρίζουμε. Κανένας κλέφτης, κανένας απατεώνας δε φώναξε αυτό που κάνει. Κανένας τεμπέλης δε παραδέχθηκε ποτέ πως δε δουλεύει. Κανένας ανίκανος δε παραιτήθηκε ποτέ, απλά γιατί δε μπορεί ν ανταποκριθεί στις ευθύνες που χρειάζεται να επωμιστεί.

Η ζωή πάντα πληρώνει με το ίδιο νόμισμα κι είναι δίκαιη.

Ποιός πιστεύουμε πως βιώνει μεγαλύτερη προσωπική δυστυχία.. ένας βιοπαλαιστής που κατάφερε και τάισε τελικά με δυσκολία και δύο δουλειές την οικογένεια του... ή κάποιος που πούλησε τη Πόρσε και κυκλοφορεί με φιατάκι, γιατί δε τα βγάζε πλέον πέρα με τις υποχρεώσεις του??

Υπάρχουν αξίες και νοήματα ζωής που έχουμε χάσει το νόημα τους. Καιρός για όλους μας να επαναπροσδιορίσουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας. Υλικά, μπορούμε και με λιγότερα, ή εν πάση περιπτώσει με τόσα, όσα δε θα χουμε άγχος κι αυτοσκοπό να παιδευόμαστε για ν αποχτήσουμε.

Ο κανόνας του παιχνιδιού της ζωής καλό είναι να ναι σεβαστός και κατανοητός και να ξέρει καθένας τι ψάχνει σ αυτό.

Πολλοί συνάνθρωποι έχουν πιάσει πάτο. Ίσως αυτά ακούγονται μεγάλα λόγια και θεωρίες μονάχα, όμως ξέρουμε πως η ζωή έχει κύκλους, κάτω και πάνω.. κι είναι σίγουρο πως πάει μονάχα μπροστά. Ο άνθρωπος ακόμα και μετά από πολέμους, μέτρησε θύματα.. αλλά προχώρησε. Είναι η φύση της ζωής αυτή.

Ένας φίλος μού είπε πρόσφατα ένα παράδειγμα, μια βιομηχανία υποδημάτων, έστειλε ένα ερευνητή αγοράς στην Αφρική, να δει τι ευκαιρίες για δουλειές υπάρχουν εκεί. Σ ένα μήνα ο πωλητής έστειλε μήνυμα πως όλοι είναι ξυπόλυτοι και δε χρειάζονται παπούτσια και πως δουλειές δε πρόκειται να κάνουν εκεί. Μετά καιρό έστειλε κι άλλο ερευνητή, που απάντησε πως υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες σε μια παρθένα αγορά. Κι οι δύο οι πωλητές είχαν δίκιο.. η εταιρεία όμως αποφάσισε ν ακούσει τον δεύτερο.

Η λογική του πρώτου ήταν συντήρηση και βλέπουμε κάπου αλλού.. του δεύτερου ήταν ευκαιρία για κάτι νέο. Γέμισαν λοιπόν το τόπο σαγιονάρες...

Σημασία έχει (μου είπε ο φίλος), το πως θ αντιληφθούμε τα πράγματα.. και να μαστε συνεπείς μ αυτό και στις δύο περιπτώσεις θα καταφέρουμε το ίδιο, να επιβιώσουμε.

Έχουμε σα χώρα μεγάλη δυσκολία. Ακούμε τόσα και τόσα και οι περισσότεροι καταλογίζουμε πολλές ευθύνες και σε μας τους ίδιους. Σωστό, να καταλάβουμε τα λάθη μας. Όταν όμως η σκέψη μας γυρνάει πάντα στο ίδιο αρχικό σημείο...

ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ Ν ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΡΑΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ.

Το σημειωτόν στο ίδιο σημείο και η αναποφασιστικότητα σ αυτή τη μεγάλη καμπή της ζωής μας δε βοηθάει συνέχεια. Ήρθε η ώρα της δράσης, της αλλαγής στην ίδια μας τη ζωή.